Natalia Partyka (klasa 10), Rafał Czuper (kl. 2) i Maciej Makajew (kl. 11) zdobyli złote medale w grze pojedynczej podczas mistrzostw świata w paratenisie stołowym, które 19 listopada 2026 r. zakończyły się w Pattai w Tajlandii. Brązowe krążki dołożyli: Dorota Bucław (kl. 1), Patryk Chojnowski (kl. 10), Piotr Grudzień (kl. 8) i Karolina Pęk (kl. 9). Ostatnia dwójka zdobyła wcześniej brąz w mikście.
3:0, 3:0, 3:0, 3:0. Tak wyglądała droga Rafała Czupera do mistrzostwa świata. Nasz reprezentant przyznaje jednak, że to wcale nie było takie łatwe.
– Te wyniki na pewno nie odzwierciedlają obecnego poziomu rywalizacji i mojej przewagi – podkreśla. – Do każdego meczu podchodziłem z dużym szacunkiem do przeciwników. Wiem, jak mocno w ostatnich latach tenis stołowy rozwinął się w mojej kategorii. Pokazały to te mistrzostwa świata, było tu naprawdę sporo niespodzianek. Czułem się jednak bardzo dobrze przygotowany i cieszę się, że w tak dużym turnieju nie przegrałem żadnego seta.
Z Rafałem Czuperem przegrali natomiast kolejno: Włoch Federico Crosara (11:4, 11:6, 11:7), Japończyk Masanori Uno (11:5, 11:3, 11:5), Słowak Peter Lovaš (11:7, 11:4, 11:5) i Hiszpan Daniel Rodríguez (12:10, 11:3, 12:10).
– Wydawało mi się, że mecz ze Słowakiem będzie bardzo ciężki, bo do tej pory częściej on ze mną wygrywał niż ja z nim, tymczasem wynik był bardzo wysoki na moją korzyść – mówi nasz reprezentant. – Podobnie było w finale. Wprawdzie w pojedynkach z Hiszpanem bilans mam dodatni, ale dwa ostatnie spotkania padły jego łupem. Najważniejszy był pierwszy set, w którym przegrywałem już 7:10, ale zdobyłem 5 punktów z rzędu. Jestem niemal pewien, że gdyby ten set potoczył się inaczej, inne byłyby też losy całego meczu, a „wyciągnięcie” praktycznie przegranego seta ułożyło to spotkanie.
Można powiedzieć, że ten złoty medal mistrzostw świata oznacza, że Rafał Czuper „przeszedł grę”. To był jedyny tytuł mistrzowski w grze pojedynczej, którego mu brakowało w kolekcji, poczynając od mistrzostw Polski, przez mistrzostwa Europy, a na igrzyskach paralimpijskich (tych niedawnych, w Paryżu) kończąc. Osiągnięcie ostatniego z celów wcale jednak nie oznacza, że zamierza porzucić sport.
– To bardzo mocno zależy od tego, jak będzie wyglądała atmosfera w kadrze, bo ten turniej pokazał, że choć nie jestem najmłodszym zawodnikiem, to mam szansę walczyć na dużych imprezach – zaznacza. – Wszystkie cele zostały osiągnięte, ale myślę, że tym minimum, które chciałbym jeszcze wypełnić w najbliższym czasie, jest kwalifikacja na igrzyska w 2028 roku.
Powrót legendy
Na najwyższy stopień podium mistrzostw świata wróciła w singlu (klasa 10) Natalia Partyka. Legenda polskiego sportu, nie tylko osób z niepełnosprawnościami, olimpijka i 12-krotna medalistka igrzysk paralimpijskich, złoto mistrzostw świata wywalczyła ostatnio osiem lat temu. Przed czterema laty zdobyła srebro, podobnie było dwa lata później, na igrzyskach w Paryżu.
W Pattai nasza reprezentantka zaczęła mocno, od zwycięstwa 3:0 (11:5, 11:4, 11:8) z Japonką Riri Miurą. W ćwierćfinale wygrała z Czeszką Terezą Čákorovą 3:1 (9:11, 11:9, 11:3, 11:8) i weszła do strefy medalowej. Tam najpierw pokonała 3:0 (11:9, 11:5, 11:5) Lin Tzu-yu z Chińskiego Tajpej, potem zaś musiała się zmierzyć z jej rodaczką, Tian Shiau-wen.
– To była troszeczkę powtórka ich meczu półfinałowego z igrzysk w Paryżu, gdzie Natalia też wygrała w piątym secie – komentuje Andrzej Ochal, trener reprezentacji Polski w paratenisie stołowym. – Tutaj, w finale mistrzostw świata, na szczęście Natalia odskoczyła trochę w ostatnim secie i w miarę bezpiecznie dowiozła wynik. To na pewno jej wielki sukces. Ciężko już nawet zliczyć, ile ma tych tytułów – dodaje z uśmiechem.
Wynik finału to ostatecznie 3:2 (12:10, 11:6, 8:11, 9:11, 11:5), dzięki czemu złoty medal zawisł na szyi Natalii Partyki.
Wykorzystał szansę
Z medalu z tego samego kruszcu cieszył się Maciej Makajew (klasa 11), jego historia jest jednak zupełnie inna.
– Zagrał chyba najlepszy turniej w swoim życiu – mówi trener Ochal. – Był jednym z faworytów do medalu, ale na pewno nie był w gronie pewniaków do zdobycia złota.
Makajew rozpoczął od pokonania w 1/8 finału Fei Hsieha z Chińskiego Tajpej 3:0 (11:9, 11:6, 11:8). W ćwierćfinale po pięciosetowym boju (11:13, 11:7, 9:11, 11:6, 11:8) uporał się z Samuelem Von Einemem z Australii, brązowym medalistą igrzysk paralimpijskich w Paryżu przed dwoma laty.
– Maciek wykorzystał swoją szansę, gdy rywale, którzy mu „nie leżą”, odpadali we wcześniejszych rundach – podkreśla Andrzej Ochal. – Wszystkie mecze zagrał fantastycznie. W półfinale wygrał z Koreańczykiem, a w finale zrewanżował się zawodnikowi, z którym przegrał kwalifikację na igrzyska w Paryżu.
Rzeczywiście, w półfinale Koreańczyk Kim Bogyeom przegrał z Makajewem 1:3 (11:5, 6:11, 6:11, 6:11). W finale Polak pokonał zaś reprezentanta Chińskiego Tajpej, wicemistrza paralimpijskiego z Paryża, Chen Po-yena 3:2 (11:6, 6:11, 11:7, 9:11, 11:9), choć w ostatnim secie rywal od stanu 5:9 zdołał doprowadzić do remisu 9:9. Końcówkę lepiej wytrzymał jednak nasz zawodnik i już wkrótce mógł dać upust ogromnej radości.
Ponad normę
Można powiedzieć, że jeśli już reprezentanci Polski awansowali do finału, to kończyło się to złotem. Dodatkowo, brązowe medale w grze pojedynczej zdobyli: Dorota Bucław (kl. 1), Patryk Chojnowski (kl. 10), Piotr Grudzień (kl. 8) i Karolina Pęk (kl. 9).
– Na jedenaścioro zawodniczek i zawodników siedmioro wraca do Polski z medalami w singlu – mówi z dumą trener kadry. – To jest zdecydowanie ponad normę. Jednak polscy zawodnicy to światowa czołówka i sami stawiają sobie poprzeczkę coraz wyżej.
Wcześniej, w pierwszej fazie turnieju, Karolina Pęk i Piotr Grudzień wywalczyli także brązowy medal w mikście w klasie XD17. Choć w grach podwójnych można było liczyć na więcej, łącznie osiem medali mistrzostw świata to świetny prognostyk przed igrzyskami, które w 2028 roku odbędą się w Los Angeles. A dokładniej przed kwalifikacjami do nich.
– Proces kwalifikacji rozpoczyna się w kwietniu 2027 roku, więc punkty, które tutaj zdobyliśmy, nie będą brane pod uwagę – tłumaczy Andrzej Ochal. – Natomiast to są medale mistrzostw świata, najważniejsza impreza w roku, co jest ważne w kontekście rozstawienia w kolejnych turniejach. Może więc nie bezpośrednio, ale w jakimś stopniu te sukcesy zaprocentują.
Fot. archiwum reprezentacji Polski w paratenisie stołowym
Brisbane 2032
Los Angeles 2028
Paryż 2024
Tokio 2020
Rio de Janeiro 2016
Londyn 2012
Pekin 2008
Ateny 2004
Sydney 2000
Atlanta 1996
Nowy Jork/Stoke Mandeville 1984
Arnhem 1980
Toronto 1976
Heidelberg 1972
Milano Cortina 2026
Pekin 2022
PyeongChang 2018
Sochi 2014
Vancouver 2010
Turyn 2006
Salt Lake City 2002
Nagano 1998
Lillehammer 1994
Albertville 1992
Innsbruck 1988
Blind football
Boccia
Goalball
Koszykówka na wózkach
Parabadminton
Parajudo
Parakajakarstwo
Parakolarstwo
Paralekkoatletyka
Parałucznictwo
Parapływanie
Parastrzelectwo
Paraszermierka
Parataekwondo
Paratenis stołowy
Paraujeżdżenie
Parawioślarstwo
Podnoszenie ciężarów
Rugby na wózkach
Siatkówka na siedząco
Tenis na wózkach
Paratriathlon
Paracurling
Parahokej
Parabiathlon
Paranarciarstwo alpejskie
Paranarciarstwo biegowe
Parasnowboard