Historia występów naszych sportowców na igrzyskach

Layer-7-copy-31Igrzyska Paraolimpijskie są najważniejszym światowym wydarzeniem sportowym, dzięki któremu zmienia się postrzeganie osób niepełnosprawnych przez resztę społeczeństwa.

Organizowane systematycznie, w cyklu czteroletnim począwszy od roku 1960 r. Odbywają się w terminie 2-3 tygodni po zakończeniu igrzysk olimpijskich, a od Igrzysk w Seulu w 1988 także na tych samych obiektach sportowych.

Założeniem ruchu paraolimpijskiego jest stworzenie możliwości współzawodnictwa osób z niepełnosprawnościami na takich samych zasadach, jakie obowiązują sportowców pełnosprawnych.

Polacy po raz pierwszy wzięli udział w Igrzyskach Paraolimpijskich w Heidelbergu w 1972 r. Dziś na historyczny dorobek polskich paraolimpijczyków składa się 736 medali zdobytych podczas letnich I zimowych Igrzysk Paraolimpijskich.

Ruch Paraolimpijski rozwija się na świecie niezwykle dynamicznie. W kolejnych igrzyskach liczba startujących zawodników stale wzrasta. Rośnie poziom sportowy, padają nowe rekordy świata i paraolimpijskie.

Ostatnie letnie Igrzyska w Londynie były transmitowane przez telewizje całego świata i zgromadziły wielkie rzesze kibiców. Ceremonię otwarcia Igrzysk Paraolimpijskich w Londynie w 2012 roku oglądało ponad 11 milionów Brytyjczyków.

W Polsce na poziomie wyczynowym organizowane jest współzawodnictwo w 25 sportach paraolimpijskich: 20 letnich (boccia, goalball, kolarstwo, koszykówka na wózkach, lekkoatletyka, łucznictwo, jeździectwo, kajakarstwo, piłka nożna 5-osobowa, piłka siatkowa na siedząco, pływanie, podnoszenie ciężarów, rugby na wózkach, strzelectwo sportowe, szermierka na wózkach, tenis na wózkach, tenis stołowy, wioślarstwo, żeglarstwo, triathlon) i 5 zimowych (curling na wózkach, hokej na sledgach, narciarstwo biegowe i biathlon, narciarstwo zjazdowe). W programie Igrzysk Paraolimpijskich od roku 2020 znajdzie sie także para-badminton i taekwondo.

Letnie Igrzyska Paraolimpijskie organizowane są systematycznie, w cyklu czteroletnim począwszy od roku 1960. Odbywają się w terminie 2-3 tygodni po zakończeniu igrzysk olimpijskich, a od Igrzysk w Seulu w 1988 także na tych samych obiektach sportowych.

Polacy po raz pierwszy wzięli udział w Igrzyskach Paraolimpijskich w Heidelbergu w 1972 r. Dziś na historyczny dorobek polskich paraolimpijczyków składają się 692 medale zdobyte podczas letnich Igrzysk Paraolimpijskich.

Zimowe Igrzyska Paraolimpijskie mają nieco krótszą historię od letnich.

I Zimowe Igrzyska Paraolimpijskie miały miejsce w Örnsköldsvik w Szwecji w 1976 roku, tj. 16 lat po inauguracji letnich Igrzysk Paraolimpijskich (Rzym, 1960). Podczas pierwszych Igrzysk 198 zawodników z 16 państw wystartowało w narciarstwie zjazdowym i biegowym. Przedstawiono w formie pokazu wyścigi na torze lodowym (na wzór jazdy szybkiej na lodzie na specjalnych siedzonkach „sledges” zaopatrzonych w łyżwy). Polskę reprezentowało 7 zawodników.

II Igrzyska Paraolimpijskie odbyły się w Geilo w Norwegii w 1980 roku. Wystartowało 299 zawodników z 18 państw. Polacy nie wzięli udziału w Igrzyskach ze względuna brak kwalifikacji. Konkurencją pokazową był zjazd na slegach w specjalnych torach śnieżnych – przypominało to trochę saneczkarstwo. Ta dyscyplina jednak nie przyjęła się.

III Igrzyska Paraolimpijskie odbyły się w Innsbrucku w Austrii w 1984 roku. Do programu narciarstwa alpejskiego dołączono zjazd. Wystartowało 419 zawodników z 21 państw, w tym 16 polskich zawodników. Występ naszej reprezentacji zakończył się sukcesem: 13 medali, w tym 9 w narciarstwie biegowym (3 złote, 2 srebrne, 4 brązowe) i 4 brązowe w zjazdowym. W tym samym roku, po raz pierwszy odbył się pokaz konkurencji dla niepełnosprawnych podczas Igrzysk Olimpijskich w Sarajewie, gdzie 30 zawodników „trzyśladowych” (na 1 narcie z 2 stabilizatorami) wystartowało w slalomie gigancie.

IV Igrzyska Paraolimpijskie ponownie odbyły się w Innsbrucku w 1988. Wzięło w nich udział 377 zawodników z 22 państw. Polska ekipa liczyła 18 zawodników, którzy zdobyli 8 medali : 5 w narciarstwie biegowym (1 złoty, 1 srebrny, 3 brązowe) i 3 brązowe w zjazdowym. Zarówno w narciarstwie biegowym jak i zjazdowym formalnie wystartowali zawodnicy w kategorii sit-skiing – na sledgach i mono-ski.

V Igrzyska Paraolimpijskie w 1992 odbyły się w tym samym miejscu co Olimpiada dla sportowców pełnosprawnych, a mianowicie w Tignes-Albertville we Francji. Wystartowało wówczas 365 zawodników z 24 państw. Program był ograniczony jedynie do narciarstwa zjazdowego i biegowego. Polska 13-osobowa drużyna zdobyła 5 medali (2 złote, 3 brązowe) w narciarstwie biegowym.

VI Igrzyska Paraolimpijskie w 1994 miała miejsce w Lillehammer. Program obejmował narciarstwo zjazdowe, biegowe, wyścigi na torze lodowym i po raz pierwszy biathlon oraz hokej na sledgach. Do programu narciarstwa alpejskiego dołączono super gigant. W zawodach wzięło udział 471 zawodników z 31 reprezentacji. Polskę reprezentowało 15 zawodników (11 biegaczy i 4 zjazdowców). Z medalami powrócili jedynie biegacze: 10 medali (2 złote, 3 srebrne, 5 brązowych) co dało Polsce 12 pozycję w klasyfikacji medalowej.

VII Igrzyska Paraolimpijskie w 1998 roku po raz pierwszy wyszły poza obręb Europy. Miały miejsce w Nagano w Japonii. W ciągu 10 dni zawodów rozegrano 34 konkurencje w 4 dyscyplinach – w narciarstwie zjazdowym, nordyckim (biegowe, biathlon), w hokeju i wyścigach na torze lodowym. Ta ostatnia dyscyplina została wycofana z programu kolejnych igrzysk, gdyż uprawiana była w zbyt małej liczbie krajów. W igrzyskach wystartowało 561 zawodników z 31 państw, w tym 26 z Polski. Jedyne dwa brązowe medale wywalczyła dla naszej reprezentacji Danuta Poznańska w narciarstwie biegowym w klasie ID. Te cieszyły się wielkim zainteresowaniem ze strony publiczności (150 tys. widzów) i mediów (przeszło 1,4 tys. przedstawicieli).